Laten we eerlijk zijn: als er tegenwoordig iemand onverwachts met een paard voor je deur staat, is je eerste vraag waarschijnlijk niet “hoe is het met zijn gebit?”, maar eerder “waar moet ik dit beest laten?” en “hoeveel kost een zak hooi eigenlijk?”.

​Toch is dit een van die oude wijsheden die we nog steeds gebruiken. Hier is de humoristische (en lichtelijk onsmakelijke) uitleg:

​De Tand des Tijds (Letterlijk)

​Vroeger, voordat paarden een hippe hobby waren voor mensen met te veel vrije tijd, waren ze de Ferrari’s van de modderwegen. En net zoals je bij een tweedehands auto onder de motorkap kijkt, keek je bij een paard in zijn bek. Waarom? Omdat de tanden van een paard nooit liegen over zijn leeftijd.

​Hoe langer de tanden en hoe meer ze naar voren staan, hoe dichter het paard bij zijn pensioen (of de lijmfabriek) is.

​Waarom je dus niet moet kijken:

​Stel je voor: het is je verjaardag. Oom Gerrit komt aanzetten met een glimmende hengst. In plaats van “Bedankt, Gerrit!” te roepen, trek je direct de lip van dat beest omhoog en roep je:

​”Nou Gerrit, volgens deze molaren is dit beest minstens twintig jaar oud.” ”De vering is weg en de uitlaat rammelt.” “Heb je dit van de sloop gehaald?”

​Dat is dus het moment waarop de sfeer op het feestje onder het vriespunt zakt.

​De Moderne Vertaling

​In de 21e eeuw kijken we geen paarden meer in de mond, maar we doen wel andere onbeleefde dingen die op hetzelfde neerkomen:

​De Kern van de Zaak

​Het gezegde betekent simpelweg: Wees geen ondankbare vlegel. Als je iets gratis krijgt, moet je niet gaan controleren of het wel van de allerhoogste kwaliteit is. Accepteer het gebaar, glimlach vriendelijk, en als het paard inderdaad uit zijn wiebelende tanden stinkt… dan zet je hem gewoon wat verder achterin de wei[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]